… εντάξει επαγγελματική συνάντηση ήταν

Λίγες ημέρες πριν κάνω το Dermafrac, τα είχα βάλει και με το χρόνο και με τον καθρέφτη. Έχω ρυτίδες, έλεγα, το δερματάκι μου έχει αφυδατωθεί, και γενικά δεν ένοιωθα στα ωραία μου. Όμως αντί να κάθομαι να προβληματίζομαι αποφάσισα να κάνω κάτι τόσο ήπιο όσο ήθελα για αρχή, και τόσο αποτελεσματικό ώστε να δω κάποια αποτελέσματα. Και έκανα Dermafrac. Άουτς

…και είμαι εδώ να σου πώς πέρασα (και ποιο στόχο έβαλα)

Κυριακή πρωί και ξυπνάω με όρεξη. Μιλάω με τους φίλους μου στο τηλέφωνο και δίνουμε το ραντεβού μας στον Κεραμεικό έξω από την αίθουσα που θα γινόταν το Fight to Win 1. Ακούγεται από μέσα δυνατά η μουσική, ο κόσμος έχει κέφια, συναντιόμαστε, τα λέμε για λίγο, χαιρόμαστε και μπαίνουμε στην αίθουσα. Το μεσημέρι και στο τέλος του σεμιναρίου δε βγαίνουμε απλά χαμογελαστοί. Βγαίνουμε αποφασισμένοι. Και τόσες ημέρες μετά ακόμα είμαστε…

Η αναβλητικότητα και άλλες ιστορίες

Στα παραμύθια τον φιλάμε, στην πραγματική ζωή όμως χρειάζεται να τον φάμε και μάλιστα νωρίς το πρωί! Τί είναι ο βάτραχος και γιατί χρειάζεται καθημερινά να του δείχνουμε ποιος είναι το αφεντικό; Όλα όσα έμαθα από την παρουσίαση – σεμινάριο του βιβλίου “Φάε το βάτραχο σου” του Brian Tracy.

 

Ανεβαίνοντας προς τον 4ο όροφο είχα ξεκινήσει ήδη τα χαμόγελα. Κι ας ήμουν κουρασμένη σωματικά, κι ας πεινούσα, κι ας είχα πολύ δουλειά μπροστά μου. Χαμογελούσα γιατί πήγαινα να κάνω κάτι που το ήθελα καιρό: να φωτογραφίσω την αύρα μου. Και αναρωτιόμουν πόσο θα αποτυπωθεί η κούραση, πόσο η πείνα, πόσο η χαρά, πόσο τα θέματα και πόσο τα δυνατά μου σημεία… Μια ώρα και 30 ευρώ μετά, είχα όλες τις απαντήσεις και κάτι παραπάνω.

Μία ημέρα που ο καιρός είχε τρελαθεί, πριν από μία καταπληκτική ηλιοφάνεια και κατά τη διάρκεια μίας τρελής καταιγίδας, παρκάρω στην Κηφισίας, ανοίγω την παιδική ομπρελίτσα μου -τη μόνη που βρήκα στο αυτοκίνητο- και τρέχω να κάνω Cryosauna.

 

Στοχο-ποίηση

Για να είμαι ειλικρινής στην αρχή της χρονιάς δε συνηθίζω να βάζω στόχους. Τους βάζω όταν αισθάνομαι, άσχετα αν είναι πρωτοχρονιά, Δευτέρα ή τα γενέθλια μου. Μόνο που εφέτος αισθάνομαι πιο πολύ από κάθε άλλη φορά ότι δε θέλω να αφήνω το χρόνο να περνάει ανεκμετάλλευτο.
Ο χρόνος μου πάνω στη γη είναι περιορισμένος και κάθε ημέρα αισθάνομαι ότι θέλω να κάνω το καλύτερο που μπορώ, για να ζήσω τον εαυτό μου στα καλύτερα του πνευματικά, ψυχικά και σωματικά. Έτσι είπα να γράψω τους στόχους μου και για να δεσμευτώ και για να τους μοιραστώ μαζί σου.

“Για πρώτη φορά είδε το μέγεθος της θέας. Εκατοντάδες μέτρα πάνω από το επίπεδο της θάλασσας, η απόσταση ως τον ωκεανό που έσκαγε στα βράχια ακριβώς από κάτω τον υπνώτισε…Ο Τομ είχε την εντύπωση ότι κρεμόταν από τον ουρανό, όχι ότι υψωνόταν από τη γη. Αργά αργά έκανε μια πλήρη περιστροφή, ατενίζοντας την τόση ανυπαρξία. Του φαινόταν ότι τα πνευμόνια του δε θα μπορούσαν ποτέ να μεγαλώσουν τόσο ώστε ν’ ανασάνουν τόσον αέρα, τα μάτια του δε θα μπορούσαν ποτέ να δουν τόσο μεγάλη έκταση, ούτε θα μπορούσε ποτέ ν’ ακούσει τον φουρτουνιασμένο, βρυχώμενο ωκεανό σε όλη του την ένταση. Για μια απειροελάχιστη στιγμή, δεν είχε περίγραμμα”