Είμαστε κι εμείς που κάθε μέρα κοιτάμε πώς να γίνουμε και λίγο καλύτεροι. Που χαμογελάμε ακόμα κι όταν κλαίμε γιατί ξέρουμε ότι τίποτα δεν διαρκεί για πάντα, πόσο μάλλον η απελπισία.

Που κάθε μέρα αφηνόμαστε στη ροή ή παλεύουμε ενάντια στο ρεύμα. Από επιλογή.

Που κοιτάμε πώς να κάνουμε ευτυχισμένο τον διπλανό μας με ένα χαμόγελο, μια πρόθεση, μια πράξη.

Που κοιτάμε πώς να κάνουμε ευτυχισμένο τον εαυτό μας ακούγοντας τον συνεχώς. Τι έχεις; Τι θέλεις; Γιατί πονάς; Εγώ είμαι εδώ. Είμαι για εσένα.

Είμαστε κι εμείς που κάθε μα κάθε μέρα κοιτάμε αν δεν μπορούμε να κάνουμε το καλό τουλάχιστον να μην βλάψουμε.
Που πιστεύουμε ότι όλοι είμαστε ένα κι ας φαίνεται ότι είμαστε εμείς από εδώ και οι άλλοι από εκεί. Σιγά το σύνορο…

Που κοιτάμε τον αγαπημένο μας και η αγάπη βγαίνει από τα μάτια μας και φωτίζει το δωμάτιο.
Που ξέρουμε ότι το πιο σπουδαίο μάθημα είναι η αποδοχή.

Που φιλάμε τη μαμά μας σαν να είχαμε να τη δούμε χρόνια.
Που χαμογελάμε στα αδέλφια μας και μας χαμογελούν κι αυτά. Τι ωραία που είναι η ζωή.

Που κάθε μέρα, κάθε λεπτό και με κάθε αφορμή θέλουμε να καταλάβουμε κάτι περισσότερο από αυτό που αποκαλούμε ζωή.
Που περπατάμε στους δρόμους και προσπαθούμε να κατανοήσουμε λίγο από αυτούς τους νόμους που κινούν τα πάντα. Όχι για να τους εκμεταλλευθούμε αλλά για να γίνουμε ένα μαζί τους και να μεγαλώσει η Δύναμη τους.

Υπάρχουμε κι εμείς που κάθε μέρα λέμε περαστικοί είμαστε, μα προλαβαίνουμε και κάνουμε ένα βήμα παραπάνω.
Που διαβάζουμε έστω και λίγο κάθε μέρα ή το ρίχνουμε στο διάβασμα το Σαββατοκύριακο. Αλλά δεν το αφήνουμε.

Που δεν μας μαλώνουμε αλλά μας αγκαλιάζουμε, ειδικά όταν είμαστε ένα κουβάρι που έχει κάνει του κόσμου τα λάθη.

Που κάθε μέρα κάνουμε κάτι για να είμαστε πιο ελαφριοί, πιο ευκίνητοι κι ας λένε ότι τα χρόνια βαραίνουν τον άνθρωπο. Θα βαρύνεις μόνο όταν το επιλέξεις.

Που δεν πετάμε σκουπίδια κάτω, που μαζεύουμε κι αυτά των άλλων. Που ξοδεύουμε λιγότερο νερό, που κάνουμε ανακύκλωση, που θέλουμε να καθαρίσουμε τον πλανήτη μας από ό,τι τον βρωμίζει.

Που κάθε μέρα βάζουμε μέσα μας σπόρους καλοσύνης, οικολογίας, φιλοσοφίας και περιμένουμε να έρθουν στη γέμιση την πλήρη.

Που οι άλλοι μας λένε “καλά παιδιά” σαν να λένε ότι χρειάζεται να αλλάξουμε γιατί ο κόσμος είναι κακός. Κι εμείς αναρωτιόμαστε γιατί το λένε αλλά τελικά επιλέγουμε να είμαστε καλά παιδιά σε έναν κόσμο που γίνεται όλο και καλύτερος.

Είμαστε κι εμείς που στο μυαλό μας δεν υπάρχει η πονηριά γιατί όταν καταλάβεις πόσο καλύτερα ζεις με την αγάπη, τι να την κάνεις την πονηριά, τι να τον κάνεις τον έλεγχο;

Είμαστε κι εμείς που ενώ ξέρουμε να οδηγούμε, άνετα εμπιστευόμαστε κι εσένα στο τιμόνι. Γιατί ξέρουμε ότι ο δρόμος είναι μακρύς και οι στροφές είναι καμιά φορά απότομες. Και ότι αν δεν αλλάξουμε θέση δεν θα φτάσουμε μακριά.

Είμαστε κι εμείς που θέλουμε κάθε μέρα να γινόμαστε καλύτεροι. Που παλεύουμε με τον “λίγο” εαυτό μας για να γίνουμε όλο και πιο ολόκληροι. Κομματάκι κομματάκι, βήμα βήμα, πετραδάκι πετραδάκι αλλά το καταφέρνουμε. Νικάμε τελικά.

Που όταν αισθανθούμε ζήλια γι αυτόν που έχει καταφέρει τόσα παραπάνω από εμάς, ενώ προσπαθούμε τόσο, ξέρουμε να λέμε να είναι καλά και μπράβο του, άντε και στα δικά μας κι ας νιώθουμε το τσίμπημα της ζήλιας να πονάει πιο πολύ και από αυτό της σφήγκας. Αλλά τελικά, μέρα με τη μέρα, φορά τη φορά, πατάμε πόνους και ζήλιες και βλακείες. Ρε, είμαστε μεγαλύτεροι από όλα αυτά, λέμε και κορδωνόμαστε.

Είμαστε κι εμείς που πιο πολύ από όλα σε αυτό το ταξίδι της ζωής χαιρόμαστε να κοιτάμε στον ουρανό και να λέμε Ευχαριστώ.

Είμαστε κι εμείς που φιλάμε και προστατεύουμε και δείχνουμε τον δρόμο σε αυτούς που έχουν ανάγκη. Όπως κάποιοι μας αγκάλιασαν, μας φίλησαν και μας έδειξαν τον δρόμο όταν ήμασταν πιο χαμένοι και από τους χαμένους, πιο λυπημένοι κι από τη λύπη και πιο απελπισμένοι και από την απελπισία. Και κάπως έτσι μαθαίνουμε να λέμε Ευχαριστώ Ευχαριστώ Ευχαριστώ!

Είμαστε κι εμείς που ψάχνουμε την έμπνευση και τη βρίσκουμε σε ανθρώπους, βιβλία, σεμινάρια, συζητήσεις, όνειρα. Και την καβαλάμε για να εξελιχθούμε. Όχι, φεύγοντας από αυτή τη ζωή δεν θα αφήσω σκουπίδια. Θα αφήσω φως, λέμε με το πείσμα ενός παιδιού.

Είμαστε κι εμείς που χαρίζουμε τα βιβλία μας για να τα διαβάσουν κι άλλοι, που δεν ψωνίζουμε για ένα μήνα ρούχα για να έχουν κάποιοι άλλοι να βάλουν ένα πιάτο φαγητό στο τραπέζι τους, που κοιτάμε τη ζωή στα μάτια και που ξέρεις κάτι; Έχει ξεκινήσει να μας κοιτάζει και αυτή.

 

Με αγάπη
Καίτη

To περιεχόμενο αυτού του site αποτελεί προσωπική πνευματική ιδιοκτησία. Συνεπώς, ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ οποιαδήποτε αναδημοσίευση, αντιγραφή ή τροποποίησή του χωρίς τη συγκατάθεσή μου. Επικοινωνήστε μαζί μας για έγκριση αν ενδιαφέρεστε για αναδημοσίευση σε άλλο site.
Μοιράσου το

Τα σχόλια είναι απενεργοποιημένα