Χρόνια πριν, όταν πέθανε ο παππούς μου, θυμάμαι τη γιαγιά μου να λέει και να ξαναλέει την ημέρα της κηδείας του “Καλέ μου άνθρωπε”. Όταν πρόσφατα πέθανε ένας γνωστός μου, τα πράγματα ήταν κάπως διαφορετικά…

Χίλια καλά να έχεις κάνει, αν έχεις ποτίσει με τοξικότητα τον εαυτό σου και τους ανθρώπους σου αυτό που θα θυμούνται οι γύρω σου θα είναι η τοξικότητα σου και μόνο. Είναι, βλέπεις, περισσότερο διαβρωτική…

Όταν πριν λίγες ημέρες πέθανε στα 78 του ένας γνωστός μου η γυναίκα του και τα μεγάλα, πλέον, με δικές τους οικογένειες παιδιά του, το μόνο που είχαν να πουν ήταν ότι ήταν ένας ιδιότροπος άνθρωπος. Η γυναίκα του στην κηδεία είπε “Κρίμα. Δεν γνώρισε πραγματικά ούτε εμένα ούτε και τα παιδιά του.”

Τον ήξερα καλά. Σε καμία περίπτωση δεν ήταν ένας κακός άνθρωπος. Ενδεχομένως να ήταν τόσο καλός όσο και ο παππούς μου. Όμως ήθελε να τα ελέγχει όλα. Το φαγητό που μαγειρευόταν, τα χρήματα που ξόδευαν, με ποιον θα μιλούσαν, τι θα αγόραζε η γυναίκα του. Για κάθε τι μικρό ή μεγάλο έβρισκε και κάτι για να γκρινιάξει και τελικά για να τους επιβληθεί. Για κάθε κίνηση των πιο δικών του ανθρώπων είχε και κάτι να πει.

Κι όμως, χαιρόταν με τις χαρές μας και λυπόταν με τις λύπες μας. Όταν μικρή με είχε μαλώσει πολύ η μαμά μου με πήγε για πορτοκαλάδα για να σταματήσω να κλαίω. Όταν έμπαινε σε έναν χώρο αν γελούσε γελάγαμε όλοι. Από όσο ήξερα δεν είχε, εκτός από τους δικούς του, πειράξει κανέναν πραγματικά.
Άρα τι ήταν αυτό που στην κηδεία του υπήρχε σε όλους μια διάχυτη αίσθηση ανακούφισης και η αίσθηση ότι “έφυγε” ένας μικρός τύραννος;

Με όλα αυτά σκέφτηκα λίγο για τη Μικρή και τη Μεγάλη μου Αθανασία. (Αν έχεις διαβάσει το βιβλίο “Αθανασία” του Κούντερα, ξέρω ότι μόλις χτύπησε λίγο πιο δυνατά η καρδιά σου.)

Αναρωτήθηκα πώς θα θυμούνται εμένα όταν θα φύγω από αυτή τη ζωή. Και αυτόματα σκέφτηκα πόσο δεν μας απασχολεί το στίγμα που θα αφήσουμε σε αυτόν τον κόσμο.

Τι στίγμα θα αφήσω; Θα είναι ένα αποτύπωμα αγάπης και εξέλιξης;
Θα έχω αγαπήσει; Θα έχω ξεπεράσει θυμούς, ενοχές, ζήλιες, έλεγχο και εγωισμούς;
Θα έχω κάνει κάτι για να φωτίσει λίγο πιο πολύ ο κόσμος που ζούμε; Θα έχω κάνει τους ανθρώπους μου αληθινά ευτυχισμένους;
Θα έχω χαμογελάσει όχι μόνο σε έναν άγνωστο αλλά και σε κάποιον δικό μου που μπορεί να έχουμε θέματα;
Θα έχω φερθεί με δικαιοσύνη; Θα έχω ανταποδώσει την -ανεκτίμηστη- αποδοχή;
Θα έχω βοηθήσει ανθρώπους σε ανάγκη;
Θα έχω βιώσει την άφεση, την αγάπη και την εμπιστοσύνη;

Δεν είναι θέμα ματαιοδοξίας το να αναρωτηθείς για το αποτύπωμα που θα αφήσεις. Είναι θέμα ουσίας. Μην αφήνεις τον θυμό σου, την ενοχή σου, τα συμπλέγματα σου, την μανία σου για έλεγχο να αφήσουν αυτά, και όχι το χρυσό κομμάτι του εαυτού σου, το στίγμα τους σε αυτή τη γη και σε αυτή τη ζωή. Είσαι τόσο περισσότερα!

Υ.Γ. Στη φωτογραφία είναι ο Διονύσης Αρβανιτάκης, ο φούρναρης από την Κω που προσέφερε για μεγάλο χρονικό διάστημα ψωμί σε πρόσφυγες και τιμήθηκε από την Ευρωπαϊκή επιτροπή ως «Ο άνθρωπος που έδωσε ψωμί σε πεινασμένες και ταλαιπωρημένες ψυχές.» Σήμερα, στο τραπέζι μας στην Ελευσίνα μαζί με τη μαμά και τον μπαμπά τον συζητήσαμε και είπαμε ότι αυτός ο άνθρωπος μπόρεσε να κάνει κάτι θαυμάσιο στη ζωή του τιμώντας και τη μικρή και τη μεγάλη Αθανασία. Και στα δικά μας!

Με αγάπη,
Καίτη

Μοιράσου το

Αφησε Σχόλιο

Το e-mail σου δεν θα δημοσιευθεί.