Η Αλεξάνδρα και ο Κωνσταντίνος είναι ένα εκπληκτικό ζευγάρι. Η αγάπη τους για δημιουργία έφερε τέσσερα (!) παιδιά, αλλά και ένα ολοκαίνουργιο βιβλιοπωλείο στο κέντρο της Αθήνας.
Τα παιδιά τους δεν τα μοιράζονται (λολ) αλλά το καινούργιο βιβλιοπωλείο της Διόπτρα το μοιράζονται μαζί μας με χαρά.
Αυτό το καλοκαίρι ζήσε συναρπαστικά, διάβασε τα καλύτερα!

Στο βιβλίο του Δαλάι Λάμα “Η Τέχνη της Ευτυχίας” θα βρεις μια κάπως παράδοξη αλλά σίγουρα ωφέλιμη προσέγγιση για την αντιμετώπιση του θυμού.
Πώς να αντιδράς απέναντι στην οργή χωρίς να δημιουργείς μια επιπρόσθετη αιτία για την ίδια σου τη δυστυχία στο μέλλον;

Όλοι από κάπου ξεκινάμε το υπέροχο, συναρπαστικό και ανταποδοτικό ταξίδι της αυτογνωσίας. Εγώ, όπως ίσως κι εσύ, ξεκίνησα με ένα βιβλίο και αυτός ο δρόμος δεν βλέπω να φτάνει ποτέ στο τέλος του.

Πολλοί είμαστε στη φάση της αναζήτησης και κάποιοι είμαστε και στη φάση της λήψης αποφάσεων. Στο «Το βιβλίο των αποφάσεων», που διαβάζεται “νεράκι”, μαθαίνεις 50 μοντέλα στρατηγικής σκέψης για να μπορέσεις να γίνεις ειδικός στη λήψη της σωστής απόφασης.
Εδώ, η τακτική της διαισθητικής απόφασης που έχει ιδιαίτερο ενδιαφέρον.

Έχετε μια δύναμη να αλλάξετε τη ζωή σας. Πού είναι λοιπόν; Πώς θα τη βρούμε; Όλοι ξέρουμε ότι για να έχουμε νέα αποτελέσματα πρέπει να κάνουμε νέες πράξεις, αλλά πρέπει να συνειδητοποιήσουμε ότι όλες μας οι πράξεις πηγάζουν από μια απόφαση: η δύναμη της απόφασης είναι η δύναμη της αλλαγής.

Να μια φράση που είτε σε καταπιέζει είτε σε κινητοποιεί. Βρες την έμπνευση μέσα σε αυτά που λέει ο Robin Sharma και κάνε το καλύτερο που μπορείς κάθε στιγμή. Κανείς ποτέ δεν αγνόησε έναν ενθουσιώδη και αφοσιωμένο άνθρωπο.

Σε ημέρες που η βία φαίνεται να παίρνει το πάνω χέρι, ο συγγραφέας που άλλαξε τις ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων, ο dr Wayne Dyer, μιλάει για το πώς επιτρέπουμε στη βία να είναι μαζί μας στο σαλόνι μας, στον καναπέ μας, στις ζωές μας. Διάβασε το και μια αλλαγή είναι μπροστά σου.

Καλημέρα με μερικές προσωπικές σκέψεις και ένα σωτήριο βιβλίο

Από μικρό παιδί κάθε φορά που έβλεπα ένα δάσος να καίγεται στις ειδήσεις των μεγάλων, απέστρεφα το βλέμμα μου, έκλεινα τα αφτιά μου και παραπονιόμουν στην γλυκιά μαμά ότι δεν άντεχα να συμβαίνει αυτό. Ίσως γιατί ήμουν λάτρης του βουνού (κι ας έμενα κοντά στην θάλασσα), ίσως γιατί είχα περάσει πολλή ώρα ανάμεσα στα δέντρα και είχα καταλάβει τη μη ανθρώπινη αλλά εξωκοσμική οντότητά τους…